medûsa

xwîn dibe baran
dineqişe bi dilopan
çavên xezalê
xezal
li xweşikbûna xwe
mikur  tê 

xwîn dibe jahr
pê vedide
porê medûsayê
digirî sarinca bin erdê
 
xwîn dibe bahr
di xew(n)ên arî de
kevz digre
deqên dayikê
 
ji şevên bêkolan
sîlueta keçekê didize
xezala beza
û
ji bilî bêjeyên bêjî
namîne stêrk li asîmanan
 
dilên dil(ber)keçik
dipengize ji malên kavil
û
ji pêsîrên medûsayê
diherike xwirêza jiyanê
 
baran
li dû xwe dihêlê
xweşikbûna xwe
bar dike ji bajaran
 
jahr
xwe jahrdadayî dike
bi bargiraniya welatekî gulîsor 

bahr
bi med-cezîra botanê
tewaf dike tirba mem û zînê
û dimiçiqe (bi hawar)  

li xwînê dilikumim
helbesta qîzanî
di xwînê de dihêlim
û diherim