-
Kategorî: Umîd Demîrhan
-diyariya sersalê ji bo zarokên kurd-
Hebû û tunebû.
Li welatê bej û deryayê dûgelek hebû
û jê re digotin: Komara Elokan.
Li vî welatî
navên pînikan li gorî tîpên alfabeyê lê danîbûn
û parfûmên zîrçê lê dihatin firotin.
Li wê derê
hêkên genî pîroz û karên genefisî zagon bûn.
Her wiha li wê derê
tenê qirtevirta elokan dihate bihîstin
û rojekê
roviyekî dorankurmî çav berda milkê elokan.
Lewre niçande guran û fîtande kûçikan.
Gur û kûçik girijîne hev
û efsûna dengê elokan betal bû.
Lewre elokan dengên xwe birîn;
guhên xwe dan kewtekewt, zûrezûr û nûzenûzan.
Bi vî awayî asayişa elokan berkemal bû.
Her wiha bêdengiya elokan
erêkirina serdestiya roviyî bû.
Şevek ji şevan,
ji şevên zivistanê
-roja ku Eysa Pêxember hatibû dinê
û filehan elok dikirin qurban-
roviyî navê xwe danî misilman
û êriş bir ser cûcikên tawisan.
Birastî roviyî dixwest ku dilê elokan şa bike
û destnîşan bike
ku ew ê di vê sersalê de nebin qurbanî.
Sibeha wê şeva zivistanê
giyanewerekî bi navê “Mirovê Çiyayî” derketibû nêçîrê
û rastî pûrta tawisan a rengrengî hat.
Mirovê Çiyayî heyfa xwe bi kuştina cûcikan anî;
rahişte tifinga xwe û tola komkujiya tawisan hilanî.
Bi teqîna guleyê re gur revî
û kûçikî zincîra bendetiyê li stûyê xwe danî.
Paşê mirov hate ber pînika elokan û got:
-“Di rûyê we de roviyî qira tawisan anî;
lê êdî hûn hetanî Newrozê xurê min in.”
Di wan şevên zivistanê yên dirêj de
mirovê çiyayî rojê elokek ser jê kir,
bi noşîcan xwar û hestî avêtin ber segê zincîrkirî.
Sêv weşiyan ji daran
rehmet li gora dê û bavên guhdaran.
01.01.2012
Bazîd
